[刀剣乱舞] 今度は俺の番だ

posted on 01 Aug 2015 09:30 by ohohoh in MyWork directory Fiction

* ยะเก็นxโซสะค่ะ
* AU โลกปัจจุบันค่ะ
* อันเนื่องมาจากทวิตนี้ (อ่านคำอธิบายข้างล่าง)
 

แสงไฟนีออนส่องแลบเข้าตาขณะที่ผมเดินโซเซลงบันได สีหน้าของผมคงจะแย่มากเพราะผู้หญิงที่เดินสวนขึ้นมาถึงกับสะดุ้งหันมาเบิกตามองอีกรอบ ก็คงจะแย่อยู่หรอก เพราะมิตสึทาดะถึงกับไล่ผมกลับบ้านก่อนเวลาเลิกงานทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้นอนมาเกินเวลาอันควรของมนุษย์มนาแล้วเหมือนกัน ส่วนฮาเซเบะนั้นไม่ได้พูดอะไรและคงไม่มีกะใจจะพูดเพราะจมอยู่ในกองเอกสารจนจมูกแทบจะกดกับจอคอมพิวเตอร์แล้ว แน่นอนว่าผมไม่ได้ถึกขนาดสองคนนี้ จึงยินดีคว้าข้อเสนอนั้นมาด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่เพราะว่าผมอ่อนแอเหยาะแหยะอะไรหรอกนะ ขอย้ำว่าไม่ใช่เป็นอันขาด สองคนนั้นต่างหากล่ะที่อึดเกินมนุษย์
 

ยืนรออยู่ที่ชานชลาอันคุ้นเคยได้พักหนึ่ง รถไฟซึ่งคุ้นเคยยิ่งกว่าก็แล่นมาจอดเทียบ ไม่รู้ว่าเป็นโชคชะตาหรือคำสาปอะไรสักอย่างที่ทำให้ชีวิตผมต้องอยู่กับรถไฟสายนี้มานานแสนนาน ตั้งแต่สมัยม.ปลายที่เลือกสอบเข้าโรงเรียนไกลบ้านเล็กน้อย มาสมัยมหาวิทยาลัยที่ต้องเปลี่ยนรถไฟกลางทางอีกทีหนึ่ง จนตอนนี้ขนาดทำงานแล้ว ที่ตั้งของบริษัทก็ยังผูกมัดผมไว้กับสายรถไฟนี้ราวกับเป็นด้ายแดงที่ไม่สามารถตัดขาด ทำให้ผมแทบจะจำทุกองค์ประกอบของตู้รถไฟนี่ได้อยู่แล้ว ที่นั่งกับชั้นวางของเดิมๆ เสียงหึ่งชินหูของเครื่องปรับอากาศที่เป่าลมเย็นในฤดูร้อนและพ่นลมอุ่นในฤดูหนาว ผู้โดยสารแปลกหน้าซึ่งรู้จักมักคุ้นกันโดยไม่เคยพูดคุยและเปลี่ยนหน้าไปเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านพ้นไประยะหนึ่ง สมัยเรียนมหาวิทยาลัยนั้น ผมถึงกับทำตัวเป็นคนดีอยู่หลายปีด้วยการลุกสละที่นั่งให้เด็กประถมหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูที่ขึ้นมาระหว่างทางทุกวัน ส่วนตัวเองก็ถอยไปอ่านหนังสืออยู่ข้างประตูเพื่อรอลงไปเปลี่ยนรถในอีกสองสถานีถัดไปพร้อมกับลุงซึ่งยืนอ่านข่าวในมือถือและพี่สาวที่แต่งตัวสวยพริ้งมาประจำ มันทั้งน่าเบื่อไร้ความเปลี่ยนแปลง หากเมื่อย้อนนึกดูแล้วก็คงเรียกได้ว่าช่างเป็นเวลาอันสงบสุขเหลือเกิน
 

ทว่าผมในวันนี้ไม่มีอารมณ์สุนทรีย์จะไปดื่มด่ำกับความน่าเบื่ออันสงบสุขที่ว่า ผมเดินระโหย หัวมึนตึ้บ ก่อนจะสิ้นหวังเมื่อพบว่าในรถไฟนั้นแน่นเอียดไปด้วยฝูงคน ในใจแอบหวังลมๆ แล้งๆ ว่าจะพอมีที่ข้างประตูให้ยืนพิงเอาแรงบ้าง หากโลกนี้ก็ช่างโหดร้ายด้วยทุกพื้นที่พักพิงนั้นถูกจับจองไปหมดแล้ว เคราะห์ซ้ำกรรมซัดเมื่อคลื่นมนุษย์ดันผมให้ต้องเดินเข้าไปด้านในทีละน้อย แค่นึกภาพว่าตัวเองต้องยืนแกร่วห้อยกับห่วงจับไปอีกหลายสถานี ผมก็แทบจะเป็นลมอยู่ตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด ภาพของพี่โคเซตสึกับซาโยะลอยโฉบผ่านสมองไปมา จะว่าไป สุดสัปดาห์นี้เรามีสัญญาว่าจะเที่ยวภูเขากัน ซาโยะพยายามทำหน้าเฉยแต่ก็เก็บความตื่นเต้นดีใจไว้ไม่อยู่จนแก้มแทบปริออกมาเป็นรอยยิ้ม พี่โคเซตสึเองก็ตีหน้าตายเปิดเน็ตค้นสูตรทำปิ่นโตอย่างขมักเขม้น ขอโทษจริงๆ ที่ผมคงจะไปด้วยไม่ได้เสียแล้ว ถ้าชาติหน้ามีจริงก็ขอให้เราได้เป็นพี่น้องกันอีกเพื่อจะไปขึ้นเขาปิคนิคกันใหม่เถอะนะ
 

สมองเพ้อเจ้อไปถึงตรงนั้น แขนก็ถูกดึงอย่างแรง พอรู้ตัวอีกที ผมก็นั่งอยู่บนที่นั่งเรียบร้อยแล้ว เบาะใต้ก้นยังคงอุ่นและนุ่มนิ่มปานสวรรค์มาโปรด ผมกระพริบตางงๆ ว่าปาฏิหาริย์นี้เกิดขึ้นได้อย่างไร หรือว่าตัวเองหมดสติแล้วกำลังฝันอยู่กันแน่ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับรอยยิ้มไม่ชินตาของคนแปลกหน้า
 

นักเรียนชายม.ปลายผมสีดำขลับในชุดเครื่องแบบนั้นกำลังโน้มตัวชะโงกมองผมอยู่ มือข้างหนึ่งหิ้วกระเป๋า และอีกข้างจับแขนผมไว้ มือนี้เองที่ดึงผมให้นั่งลงบนเบาะ ซึ่งแทบไม่น่าเชื่อเลยว่านี่ไม่ใช่ความฝันเสียด้วย
 

ทันทีที่เข้าใจเช่นนั้นและลนลานจะอ้าปากขอบคุณ อีกฝ่ายก็ชิงพูดขึ้นก่อนด้วยรอยยิ้มดีอกดีใจราวกับคนได้ลาภอันไม่คาดคิด
 

“คุณอาจจะจำไม่ได้แล้ว แต่ตอนฉันอยู่ประถม คุณลุกให้ฉันนั่งทุกวันเลย”

คำขอบคุณค้างอยู่บนปากขณะที่ผมค้นพบความคุ้นตาในใบหน้านั้น

“ตอนนี้ถึงคราวฉันบ้างละ”
 

รอยยิ้มบนใบหน้าอีกฝ่ายฉีกกว้างขึ้นอีก มันทำให้หัวใจผมกระตุก และเริ่มคิดเป็นครั้งแรกในชีวิต ว่าด้ายแดงอาจจะมีอยู่จริงในโลกนี้ก็ได้

 

-------------------------------------------------------------

อันเนื่องมาจากทวิตนี้ (https://twitter.com/Pixx__/status/625539713168904194)
คือเจ้าของทวิตเล่าว่า พี่สาวเขาที่กำลังท้องอยู่ไปขึ้นรถไฟที่กำลังแน่นมากๆ แล้วก็มีนักเรียนชายม.ปลายลุกให้นั่ง พอกำลังซึ้งน้ำใจ นักเรียนม.ปลายก็พูดว่า "คุณอาจจะจำไม่ได้แล้ว แต่ตอนผมอยู่ประถม คุณสละที่นั่งให้ผมที่สถานีเดียวกันทุกวัน ตอนนี้ถึงคราวผมบ้างแล้วครับ"

(*แน่นอนว่าเนื้อหาในฟิคนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องอันใดกับบุคคลจริงนะคะ)

พอเมาท์กับเพื่อนว่าเอามาใช้เป็นมุกยะเก็นโซสะได้ไหมนะ ก็เกิดอาการบ้าคลั่งเขียนรวดเดียวจบกลายเป็น ss ดังที่เห็นค่ะ (คนเขียนแค่อยากตะโกนว่ายะเก็นขราาาาาาเท่านั้นแหละ) จะมีอาการติ่งเมามากก็อย่าถือสากันเลยนะ แต่ถ้ามีแฟนยะเก็นโซสะอยู่แถวนี้ก็ทักกันหน่อยนะคะ TvT/