Poco a Poco

พยายามเลี่ยงมานาน แต่คงเลี่ยงไม่ไหวแล้วค่ะ (อยากเป็นบล็อกที่เป็นผู้เป็นคน) เพราะ 50% ของงานอดิเรกทั้งเกมทั้งหนังสือนี่ ข้าพเจ้ามีแรงผลักดันมาจากเจ้าโมเอนี่แหละ โมเอนี่ดีค่ะ เป็นเหมือนเครื่องชูรสทำให้สิ่งที่เราชอบอยู่มีรสชาติเพิ่มขึ้นอีก 175%....อย่าไปทำให้คนอื่นเขาเดือดร้อนก็แล้วกัน

เกี่ยวกับความหมายและที่มาของคำๆนี้จะไม่อธิบายล่ะค่ะ เพราะเห็นมีคนเขียนเยอะแล้ว ที่ข้าพเจ้าจะลงเอนทรี่นี้คือการแบ่งระดับของโมเอที่บอร์ดใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่นได้ทำการวิเคราะห์ออกมาค่ะ แปลกันมาตรงๆเลย ต้นฉบับอยู่ที่นี่ค่ะ (อาจจะมีคนเคยเห็นไปแล้ว แต่ขอโน้ตทิ้งไว้เตือนความจำตัวข้าพเจ้าเองก็แล้วกัน)
http://qa.2ch.net/test/read.cgi/argue/1113891222/l50

โมเอ(โมเอสึ) - มุมปากเบี้ยวขึ้นเล็กน้อย

เมก้าโมเอ(เมก้าโมเอสึ) - เริ่มกลายเป็นรอยยิ้ม โห่ร้องในใจว่า"มาแล้ว!"มั่งล่ะ "เยส! เยส!"มั่งล่ะ เกิดอาการขนลุกไปทั้งตัว

กีก้าโมเอ(กีก้าโมเอสึ) - ไม่เชื่อสายตาตัวเอง ระแวงว่า"จะโมเอดีไหมเนี่ย? ไม่ใช่กับดักนะเนี่ย?" พลางก็พึมพำ"เอาล่ะสิ เอาเข้าแล้วสิ"ไปพลาง เริ่มมีอาการหัวเราะเบาๆ ถ้าอยู่บ้านคนเดียวจะกลิ้งไปมาบนพื้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

เทร่าโมเอ(เทร่าโมเอสึ) - หลุดมือปิดบราวเซอร์ เปิดใหม่แล้วก็ปิดลงไปอีก อยากจะตะโกนดังๆขอบคุณพระเจ้าพ่อแม่พี่น้องแต่ก็กลั้นไว้ น้ำตาซึม อาการขนลุกเพิ่มเป็นเท่าตัว ชักเจ็บท้องขึ้นมาเล็กน้อย ตลุยหาแผ่น CD ดราม่าที่มีแต่ใจความติงต๊องมานั่งฟังเพื่อสงบให้สมองที่กลายเป็นสีโมเอเต็มร้อยกลับคืนสู่สภาพปกติ พออาการโมเอเริ่มสงบลง ถ้าได้เจอะเป้าหมายอีก โรคก็จะกำเริบอีก

เปต้าโมเอ(เปต้าโมเอสึ) - นานที่สุด 2 เดือน จะหลับจะตื่นก็จะเหม่อตลอดเวลา ไม่มีสมาธิพอจะทำทั้งเรื่องควรทำและเรื่องไม่ต้องทำก็ได้ ส่วนมากพอรู้ตัวหน้าก็จะหัวเราะอยู่ จะถูกคนรอบข้างตักเตือนบ่อยครั้ง มักจะกินข้าวไม่ลง

* เปต้าโมเอ นานปีจะมีหน



ไม่ต้องเชื่อจริงจังมากก็ได้ค่ะ เพียงแต่จะได้ไม่งงเวลาเจอคำพวกนี้เข้า