Poco a Poco

งานแปลที่ทำมาตั้งแต่ต้นปี เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ (><)
ทั้งนี้ก็ด้วยความช่วยเหลือของหลายฝ่ายจริงๆ ถึงได้รอดมาได้ในที่สุด ต้องขอขอบคุณทุกท่านมาก

แต่ ว่า

ต้นเดือนมิถุนายนนี้ ข้าพเจ้าอาจถึงตายได้ค่ะ นอกจากงานขึ้นบ้านใหม่กับงานส่งออกกับงานทำราคา ยังมีงานแปลอีกสองชิ้น..... (ดีใจค่ะ ดีใจมากๆ เพราะสองเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ข้าพเจ้ารักทั้งคู่เลย แต่ไม่นึกเลยว่าจะมาพร้อมกัน......)

กำลังสงสัยตัวเองว่า โปรเจคต์ 50 เล่มใน 1 ปีนี่จะทำรอดไหมเนี่ย
(ที่อ่านตุนไว้น่ะมีค่ะ แต่ไม่มีเวลามาอัพบล๊อกเลย อย่าว่าแต่บล๊อกรองอีก......... อาาาาาาาาาาาาาาาาา--------- ต้องขออภัยจริงๆค่ะ ><)

ปากบอกว่าไม่มีเวลา แต่ดันไปนั่งเล่นเจ้านี่อยู่

http://airbook.jp/AirSIN/6951

หนังสือหลอกๆค่ะ ...แต่จะมีกี่คนที่รับมุขนี้ของข้าพเจ้าทันเนี่ย......
ตอนนี้ซึนเดเล่กับท่านเซโร่กำลังจับมือกันเต้นโมเอวอลซ์อยู่ในหัวข้าพเจ้าค่ะ ตอบไม่ถูกจริงๆว่ากำลังโมเอใครมากกว่ากัน ที่แน่ๆ วันอาทิตย์ตอนเย็นเป็นวันของท่านเซโร่ (ไม่มีกะใจจะไปทำอย่างอื่น ต้องรอโหลดตอนใหม่ลูกเดียว)


เข้าเรื่องดีกว่า



デュラララ！！
Durarara!!
Writer: Ryohgo Narita
Publish: Dengeki-bunko (2004/04)
Appraisal: /5

"น่าสนุกเหลือเกิน น่าสนุกเหลือเกิน น่าสนุกอะไรอย่างนี้ ในเมืองนี้ยังมีเรื่องฉันไม่รู้เกิดขึ้นและหายไปมากมายไปหมด เพราะอย่างนี้แหละฉันถึงอยู่ห่างจากมนุษย์ไม่ได้!"

คนประหลาดมากมายต่างมารวมกันที่อิเคบุกุโระในโตเกียว เด็กหนุ่มที่ใฝ่ฝันถึงชีวิตที่แปลกพิสดาร อันธพาลจอมหาเรื่อง เด็กสาวสตัลเกอร์ ชายหนุ่มที่ทำงานแหล่งข้อมูลด้วยความชอบส่วนตัว หมอเถื่อนที่รับแต่คนไข้มีเบื้องหลัง นักเรียนมัธยมปลายที่หลงไหลในภูตพราย และมอเตอร์ไซค์หัวขาด....

อีกเรื่องที่ถือเป็นผลงานตัวแทนจากผู้เขียนบัคคาโน่ค่ะ อ่านแล้วรู้สึกว่าท่าทางอ.นาริตะจะชอบตัวละครที่มาเป็นแกงค์จริงๆค่ะ อ่านเรื่องไหนก็ต้องมีการแบ่งกลุ่มตัวละครออกเป็น 2-3 กลุ่มขึ้นไปทุกที แต่ตรงนั้นแหละค่ะที่ทำให้อ่านของอ.นาริตะแล้วมันจริงๆ

นางเอกคราวนี้มาแบบไม่เหมือนใครตามสไตล์ท่านแหละค่ะ อันนี้ขอไปพูดถึงในสปอยล์ดีกว่า

มีตัวละครหลายตัวในเรื่องนี้ที่โดนใจมาก แต่คนที่ข้าพเจ้าชอบที่สุดคืออิซายะค่ะ คือท่านร้าย ท่านเสแสร้ง ท่านยิ้มซ่อนมีดอย่างเซลพ์เซ็นเตอร์ได้ถูกใจข้าพเจ้ามากค่ะ เห็นแฟนๆอ.นาริตะบอกว่า ตอนนี้บัคคาโน่ดังที่สุดก็จริง แต่ถ้าบนเน็ตล่ะก็ จะมีคนรู้จัก ดูรารารา! มานานก่อนหน้าบัคคาโน่เสียอีก ข้อหนึ่งก็เพราะอิซายะกับชิสึโอะค่ะ พูดตรงไปตรงมาก็ คู่ วาย นั่นแหละค่ะ ฟังว่าเลิฟๆที่สุดแล้วในตัวละครทั้งหมดของอ.นาริตะ (หมายเหตุ - ในที่นี้ไม่ได้หมายความว่าหวานแหวว แต่เป็นสไตล์อ.นาริตะ คนที่ดูบัคคาโน่แล้วอาจจะเข้าใจ?) ......โดยส่วนตัวแล้วข้าพเจ้าว่าอินุอิกับคุกิ (BOWWOW!) เลิฟๆกว่านา? แต่พูดถึงในแง่กินเลือดกินเนื้อเข้าหน้ากันไม่ติดก็คงอิซายะกับชิสึโอะมั้ง?

เป็นเรื่องที่เชื่อมต่อกับงานชิ้นอื่นๆของอ.นาริตะอย่างค่อนข้างชัดเจนค่ะ โดยเฉพาะบัคคาโน่
มีฉากที่พูดถึงช่างกล้องในห้องข้างๆกับที่มิคาโดะพักอยู่ ซึ่งช่างกล้องที่ว่านี่ก็(น่าจะ)เป็นคนเดียวกับช่างกล้องที่โผล่ในบัคคาโน่เล่มหนึ่งค่ะ (แต่เป็นช่วงปี 2000) ตอนที่บอกว่าจะมีเพื่อนจากอเมริกามาเยี่ยมนี่ เล่นเอาข้าพเจ้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่หุบไม่ลงไปเลย
ใน"แวมป์"ก็มีฉากที่พูดถึงแหล่งข่าวที่อิเคบุกุโระ ซึ่งก็น่าจะเป็นอิซายะนี่แหละค่ะ (ยิ้มหุบไม่ลงอีกรอบ)

ฉากหลังของเรื่องเป็นอิเคบุกุโระ เวลาอ่านก็นึกไปพลางๆว่าตอนนี้ตัวละครเขาอยู่ที่ไหนกันหนอ (แบบว่าเป็นเมืองที่ไปค่อนข้างบ่อยค่ะ แหะๆ แถวๆโอโตเมะโร้ดเป็นต้น) ฉากที่เซลตี้ขับมอเตอร์ไซค์ลงมาจากตึกโตเกียวฮันส์นี่แทบจะร้องออกมาเลยว่าตรงนั้นนี่เอง! แบบว่าได้อารมณ์ร่วมจริงๆ

อีกอย่างคือเรื่องนี้มักยกเอาไลท์โนเวลของนักเขียนท่านอื่นๆในสังกัดเดียวกันนขึ้นมาพูดถึงบ่อยๆด้วยค่ะ อ.อาริซาว่า(อินุคามิ!) อ.ชิงุซาว่า(คิโนะ) อ.โคดะ(Missing, Danshou No Grim) งี้เป็นขาประจำ (เอาเฉพาะที่ข้าพเจ้ารู้จักนะ) แอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อีกที

จากตรงนี้ไปเป็นสปอยล์ค่ะ











เซลตี้ซึ่งเป็นนางเอกของเรื่องนี้เป็นดูราฮานค่ะ พูดง่ายๆแบบไทยๆก็ผีหัวขาดนี่เอง (ภูตของทางไอร์แลนด์ที่จะเป็นหญิงสาวไร้ศีรษะขับรถม้าซึ่งเทียมม้าหัวขาดที่เรียกว่าคอชเต้บอดฮ่า (มั่นใจมากว่าอ่านผิด) ถือเป็นภูตประเภทเดียวกับแบนชี เมื่อมีคนตายที่ไนก็จะไปบ้านนั้น แล้วเทอ่างเลือดใส่คนที่มาเปิดประตูรับ) นับเป็นนางเอกไม่มีหัวคนแรกของไลท์โนเวลก็ว่าได้

แต่อ.นาริตะท่านทำได้ค่ะ ตอนที่เธอสวีทกับคันระแฟนตัวเอง (มนุษย์ธรรมดานะคุณ) ข้าพเจ้าเชื่อแล้วว่าอ.นาริตะทำได้ค่ะ ไม่มีอะไรที่เกินความสามารถในคิดเรื่องแปลกๆของท่านไปได้เลย ตอนเห็นภาพประกอบที่นั่งจับมือกับคันระเนี่ย...... ตอบไม่ถูกค่ะว่าควรจะโรแมนติกดีหรือสยองดี.....