Poco a Poco

กลับมาแล้วค่ะ
ปักกิ่งหนาวมากค่ะ
ตอนไปเที่ยวอยู่ (ไม่ใช่ทำงานแล้วเรอะ) ไม่ยักจะเป็นไร พอกลับมาดันออกอาการจนได้ค่ะ orz ยังไม่ถึงกับเป็นหวัดก็จริง แต่น้ำมูกไหลไม่หยุดจนวันนี้ยอมแพ้ ขอพักงานครึ่งวันมาเรียบร้อยแล้วค่ะ
ตอนนี้ยังมึนเล็กน้อยเพราะยาลดน้ำมูก ถ้าเขียนอะไรไม่รู้เรื่องก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ (><

รูปนีนี่ เอ๊ย ปักกิ่ง.... ขอติดไว้ก่อนค่ะ (^^; ไม่แน่ว่าโทเมโกะคงจะแปะแทนข้าพเจ้าแล้วล่ะ
เที่ยวไปก็เจอร่อยรอยที่ท่านอาเธอร์กับพี่ฟรานบุกไปทำมิดีมิร้าย(.......)ที่บ้านนีนี่เยอะเหมือนกัน (คงเป็นสมัยที่บ้านนีนี่กลายเป็นเลเยอร์เค้กนั่นแหละค่ะ) สองท่านนี่.....พอมีมือที่สามมาร่วมแจมทีไรก็ดันร่วมมือกันได้กลมเกลียวดีเหลือเกิน น่าสงสารนีนี่... (= =;

เงียบๆไว้นะ..... ตอนฟังท่านพ่อเล่าเรื่องสงครามฝิ่นที่ท่านอาเธอร์ยกขบวนเรือมาบุกบ้านนีนี่แล้ว เล่นเอาข้าพเจ้ายิ้มไม่หุบเลยค่ะ แล้วอย่างนี้จะให้ข้าพเจ้าไปร่วมเรียนประวัติศาสตร์โลกในคลาสปกติได้ยังไงล่ะเนี่ย

แถมสำหรับแฟนเฮตาเลีย เปิดไปเจอนี่มาค่ะ
http://www.amazon.co.jp/%E3%81%AC%E3%82%8A%E3%81%88%E5%9B%BD%E6%97%97-192National-Flags/dp/4777910962/ref=sr_1_1?ie=UTF8&s=books&qid=1229150791&sr=8-1
สมุดระบายสีธงชาติ
ตอนที่เห็นแล้วนึกวูบว่า"คาแรคเตอร์กู้ดส์!"เนี่ย คงเพราะสมองข้าพเจ้ากำลังมึนได้ที่แล้วล่ะค่ะ

กลับเข้าเรื่อง คราวนี้อุตส่าห์ขนหนังสือไปอ่านสามเล่ม แต่เอาเข้าจริง แทบไม่ได้อ่านเลยค่ะ เวลานอนน้อยมาก พอขึ้นรถปุ๊บก็ 1 2 3 คร่อกกกกกกก แล้วล่ะค่ะ ไม่รู้อะไรจะหลับได้หลับดีขนาดนั้น ผลก็คืออ่านจบแต่คิโนะเล่มเดียวกับแวมป์อีกครึ่งเล่มเอง...... (= =;

キノの旅 XII
Kino No Tabi XII
Writer: Keiichi Sigsawa
Publish: Dengeki-bunko (2008/10)
Appraisal: /5

การที่คุณร้องไห้
การที่คุณโกรธ
การที่คุณฉุนเฉียว
การที่คุณชิงชัง
การที่คุณร้องตะโกน
การที่คุณทนทุกข์ทรมาน
การที่คุณโศกเศร้า
การที่คุณสิ้นหวัง
การที่คุณตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวเช่นไร

ก็ไม่ได้เป็นการยืนยันว่าตัวคุณเป็นฝ่ายถูกเลยแม้แต่น้อย
- Everybody Has the Right to Make Mistakes -

เล่มนี้เป็นเล่มที่....... แอบโหดเล็กน้อยค่ะ ถ้าเล่มก่อนแฝงความซึ้งไว้เล็กๆน้อยๆ เล่มนี้ก็คงเป็นแบบแฝงความโหดไว้ในตอนโน้นตอนนี้อย่างละนิดๆหน่อยๆเหมือนกัน แต่ไม่ใช่อารมณ์โหดแบบเลือดโชกเนื้อกระจุยให้เห็นจะๆค่ะ เป็นเหมือนความโหดเหี้ยมของสามัญสำนึกเสียมากกว่า ทำนองว่าสิ่งที่คนๆนั้นทำลงไปโดยเห็นว่าเป็นเรื่องธรรมดา  พอถอยออกมามองจากอีกมุมหนึ่ง มันก็กลับกลายเป็นสิ่งที่โหดร้ายขึ้นมาก็ได้

อย่างในตอน"ประเทศของความถูกต้อง" (เมืองซึ่งเคยเป็นเมืองร้อนมาตลอดต้องกลายเป็นเมืองหนาวขึ้นมาอย่างกะทันหัน) หรือในตอน"ประเทศที่เรียกร้อง" (จากตรงไหนที่เป็นถูกแล้วจากตรงไหนที่ผิดกันแน่) ....แต่ที่แสดงถึงอารมณ์ของเล่มนี้ได้ดีที่สุดคงเป็นท้ายเล่ม-ต้นเล่มคราวนี้แหละค่ะ อ่านด้านหน้ากับด้านหลังแล้วกลายเป็นคนละอารมณ์ไปเลย

ตอนที่ชอบที่สุดในเล่มนี้คือ"เรื่องของจดหมาย"ที่เป็นตอนของฝั่งชิสึค่ะ อ่านแล้วแอบน้ำตาซึมเล็กน้อย ถึงในตอนจบจะโดนทำลายบรรยากาศไปหน่อยก็เถอะนะ! (^^;

จากตรงนี้เป็นการสปอยล์ตอนยาวของเล่มนี้ค่ะ
ท่านที่อยากอ่านเองอย่าเลื่อนสครอลลงไปนะคะ (><
เตือนอีกรอบว่าควรอ่านด้วยตัวเองจะได้อารมณ์กว่าค่ะ เพราะเป็นตอนที่มาเหนือความคาดหมายจริงๆ



























"แล้วสักวัน แกก็คงจะเข้าใจเอง"
กองคาราวานของพ่อค้ากำลังเดินทางไปยังอีกเมืองหนึ่งโดยมีทาสที่พวกเขาได้มาในราคาถูกติดตามมาด้วย ทุกคนต่างปฏิบัติต่อเด็กซึ่งเป็นทาสด้วยความทารุณ
แล้วในระหว่างอาหารเย็นวันนั้นเอง เด็กทาสก็นึกขึนได้ว่าหญ้าซึ่งใส่ในซุปมื้อเย็นนั้นเป็นหญ้าพิษ...


เป็นตอนที่อ่านแล้วโดยพลิกความคาดหมายไปตั้งสองตลบค่ะ

ตลบแรกคือทาสที่ว่านี่เป็นเด็กผู้หญิงค่ะ
（゜［］゜！！！！！
↑ ข้าพเจ้าตอนอ่าน
นึกถึงตอนที่อ่านคิโนะครั้งแรกสุดเลยค่ะ ข้าพเจ้าก็โดนหลอกว่าคิโนะเป็นเด็กผู้ชายไปจนถึงตอนจบของ"โคลอสเซี่ยม"เลย อุตส่าห์คิดว่าเวลาอ่านจะคอยระวังมุขนี้แล้วก็ยังไม่วายโดนหลอกอีกแล้วค่ะ (อาจารย์เล่นมุขนี้มาสามรอบแล้วนา) ก็....ก็..... วิธีการใช้คำของอาจารย์ท่านมันกลางๆไปหมดเลยนี่นา (><

อีกตลบ
ในตอนจบ เด็กผู้หญิงคนนี้ก็ออกเดินทางไปพร้อมกับมอเตอร์ราดพูดได้อีกคนล่ะ
.........นี่เป็น การทิ้งธงไว้ใช่ไหมค่ะเนี่ย เพราะเท่าที่อ่าน เด็กคนนี้จะตรงข้ามกับคิโนะไปหมด ไม่แน่ว่าจะกลายมาเป็นตัวละครหลักอีกคนด้วยหรือเปล่า?? แล้วจะมีโอกาสได้เจอกับคิโนะในภายหลังหรือเปล่า?? แถมมอเตอร์ราดคันนี้ก็ช่างปากเสียมากค่ะ อ่านแล้วนึกถึงท่านบาคุระในยูกิโอเลย

ตอนนี้เราก็มีคนขับมอเตอร์ราดพูดได้สามคนแล้วสินะ